Okunan Makale:
Agnelli gibi düşün

Agnelli gibi düşün

Yazı Angelo Flaccavento, Fotoğraf Mimmo Frassineti/Stern

Gianni Agnelli, giyim mevzusunda bir anarşist, bir otomobil fabrikatörü, İtalya’nın en zengin adamı ve savaş sonrası İtalya’da kraliyet ailesine en yakın olan oluşumun bir üyesiydi. 

Sağlık, servet, anarşi, gösteriş… Her biri İtalyan genetik mirasının parçalarıdır. Bu yüzden İtalyanlar düşünceli dandy’leri sevmezler; girişken kimseleri severler. Agnelli de tam öyleydi. Dikkat çekmek için ufak detaylarla göz boyayan süslü bir dandy* değildi. Başta yelken ve futbol olmak üzere, sporla da ilgilenirdi.

Mimik ve takıntılarının tamamı, belli ihtiyaçların pragmatik cevaplarıydı. Mesela Agnelli’nin en popüler ve bariz alışkanlığı olan gömlek manşeti üzerine kol saati takmak, muhtemelen sadece önemli bir aksesuara derhal erişebilmenin pratik bir yoluydu ya da paslanmaz çeliğe, gümüşe, altına, platine ve timsah derisine alerjisi vardı, kim bilir… Kravatı kazağın dışında tutma eğilimi de, büyük ihtimalle kravat kazağın içinde kaldığında ön tarafta oluşan şişikliği önlemeye yönelikti. 

Bu tercihlerini geleneklere karşı çıkan (yıpranmış süet Tod’s botlar ve Caraceni bir takım elbise gibi) birleşimlerle tamamlayınca görüntüsü, meşgul ve aktif yaşam tarzına uygun düşerdi. Agnelli’yi gören, ilk bakışta sprezzatura ile karşılaşırdı. Yani “gayret göstermeme sanatı” anlamına gelen ve 1528’de Baldasserre Castigline tarafından Il cortegiano’nunyazılmasından bu yana gerçek centilmenler için zorunlu hale gelen kural ile… 

Yine de Agnelli’nin giyim kurallarını gelişigüzel yıkmasında, teşhirci bir kendini beğenmişlik vardı ve bu durumun gözüktüğünden çok daha “medya-dostu” bir tarafı vardı. Bu tezat Agnelli’yi tam bir İtalyan yapıyordu; Agnelli muzip ve özgür gözükürdü, üstelik verdiği özgürlük hissi etrafındakilere de yayılırdı. Ama zaten İtalyanlar hep seslerinin yüksek çıkmalarını sevmezler mi?

Torino’da hukuk okuduğu için (hiçbir zaman avukatlık yapmamasına rağmen) lakabı L’Avvocatoidi ve bu lakap da aslında bir gösteriş unsuruydu. Ama öte yandan anarşik yönü, sartoryal altyapısına dayanıyordu. Agnelli, ancak kuralları çok iyi bilen birinin kurallara karşı gelebileceğini göstererek herkesin sevgisini kazandı. Fakat bunu sağlayan bir diğer faktör, sahip olduğu high-class köklerdi. 

Zengin ve ünlü kimselerin benimsedikleri düpedüz bireyselliği kabul etmek ve örnek almak, İtalyanlara özgüdür çünkü onlara göre aile geçmişi her şeyi güvenilir ve kabul edilebilir kılar. Sıradan bir ölümlü varsın haline yansın! Başkalarını etkilemeyi başarmak için epey uğraşması gerekir… Mesela, manşet üzerine kol saati takan efsanevi Gianni değil de herhangi bir başkası olsaydı, bu hareket frapan ve aptalca bir tavır olarak görülmez miydi? 

Genç Gianni, inanılmaz zarif eşi Marella ve azıcık sayıdaki mutlu üyelerden oluşan seçkin bir grup kimse, peşlerinde paparazzi ile birlikte “üst düzey yaramazlık” ve beş yıldızlı lüks algısıyla dünyanın dört bir yanını gezerken, ben henüz doğmamıştım. (Agnelli’nin Jackie Kennedy ile yaşadığı ilişki hiçbir zaman inkar edilmedi.) Trajedi ve kötü şans, Agnelli’nin muazzam kişisel serveti üzerinde kalıcı izler bıraktı. 

Ben Agnelli’nin büyüsüne hiç kapılmadım. Bütün o para; finans ve spor numaraları; otomobiller; sefahat… Müthiş bir sistem yaratmış olsa da, hiçbiri aklıma yatmadı. Ama yine de Agnelli’ye kafa patlatıyorum. 

Dürüst olmak gerekirse, pek çok kez; hasetimden çatlayarak; neredeyse her gün…

Gömleğimi pantolonumun içine sokarken… Sadece birkaç dakika sonra, dışarıdaki hırslı dünyaya adım attığımda, gömleğimin kuyruğunun bel kısmından dışarı fırlayacağını ve darmaduman olacağını çok iyi bilerek, Agnelli’yi düşünürüm. 

Zira Agnelli, bu tür sorunları en etkili ve pratik yollarla çözerdi. Söylenene göre, Agnelli’nin gömlek terzisi, frak gömleğiyle boxer’ın dikişsiz şekilde birleştiği tamamı aynı kumaştan yapılmış tek parça bir atlet geliştirmişti. Tabiri caizse, bel seviyesindeki tepeciklere ve kargaşaya nihai çözüm getiren ufak bir tulumdu bu. Gömleğin ön ve arka uçlarını birleştiren düğmeli bir bant ile gömleği tek parça bir giysiye dönüştüren eski numaraya göre çok daha efektif gelmiyor mu kulağa? 

Kısacası, Gianni Agnelli kusursuz bir sartaryol dehaydı. Onu kıskanıyorum çünkü bir kontrol manyağıolarak boxer’lara tahammül edemiyorum. Ve yaptığını asla kopyalayamayacak olmam da sinirimi bozuyor. 

Angelo Flaccavento, İtalya’da yaşayan bir moda yazarıdır

*Dandy (gerçek anlamı “şık” olsa da) bugün, stil sahibi ve şık gözükmek isteyip de gereğinden fazla efor sarf eden kişileri tarif ederken de kullanılabiliyor.

Yorumları Gör (0)

Cevap bırak

E-posta adresiniz kimseyle paylaşılmayacak.

© 2019 Port Magazine
Tüm Hakları Saklıdır.

Başa Git